تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » « 1 » « بگو : خداوندا مالك ملك و حكومت توئى . به هر كس بخواهى مالكيت مىدهى و از هر كس بخواهى مالكيت را مىگيرى . هر كه را خواهى عزّت مىبخشى و هر كه را خواهى خوار مىسازى . همه خوبيها به دست توست و تو بر هر چيزى قادرى . » پس ، خداوند متعال هنگامى كه بنده خود را مالكيت و حكومت مىبخشد ، اين بنده شريك و قرين مالكيت خدا نگردد ، و در اينجا مالكيت غير خدائى و بدون خدائى محقق نمىشود . بلكه بنده و آنچه كه مالك آن مىشود ، همه از آنِ مولاى اوست ، و مالك شدن بنده با اذن خدا و از مصاديق « الملك للّه » است . يعنى : مالكيت و حاكميت خدا ، همانند مالكيت بنده او كه محدود به خواست و اجازه خداست ، محدود به هيچ حدّى نيست . و بنده مالك تنها در محدوده زمان و مكان و قدرتى كه خدا در اختيارش نهاده حق تصرف و امكان بهره‌ورى دارد . خالقيت و احياى خداوند صفت « خالق » و « مُحيى » نيز بدان‌گونه است كه گذشت . زيرا خداوند متعال خود را « خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ » « 2 » : « آفريننده همه چيز » معرفى كرده و فرموده : « هَلْ مِنْ خالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ » « 3 » : « آيا آفريننده‌اى جز خدا هست ؟ » و فرموده : « أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ » « 4 » : « آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير از آنِ اوست » و فرموده : « وَ هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ » « 5 » : « و اوست كه زنده مىكند و مىميراند » و فرموده : « فَاللَّهُ هُوَ

--> ( 1 ) - سوره آل عمران / 26 . ( 2 ) - انعام / 102 . ( 3 ) - فاطر / 3 . ( 4 ) - اعراف / 54 . ( 5 ) - مؤمنون / 80 .